Loslaten

 

Over een paar dagen is het vaderdag.


Zelf ben ik geen vader geworden, het was voor mij emotioneel te moeilijk om kinderen een goede start te geven, mijn eigen jeugd in de juiste proporties te zien. En mijn eigen vader is alweer enige jaren geleden overleden en dan leef ik ook nog eens in het huis waar mijn ouders het laatste zelfstandig hebben gewoond. Geen vaderbinding, geen eigen kinderen, verwerken van trauma’s?
Wat ik heb geleerd, al voordat ik een uitvaartbedrijf begon, is dat je als ouder je kinderen moet loslaten op een gegeven moment. Voor de een is dat als zij/hij gaat studeren of het ouderlijk huis verlaat, voor de ander als ze zelf kinderen krijgen en dus zelf vader of moeder worden.

Maar ook om dood te kunnen gaan, moet je los kunnen laten. Het gaat dan om de mensen die je achter laat, maar ook het leven. Misschien moet je ook je angsten loslaten, de angst voor een onzekere toekomst of de angsten uit je verleden.
En hoe is dat dan voor degen die achterblijven, kunnen die de ander laten gaan? Ik heb via mijn partner destijds veel verhalen gehoord vanuit een verzorgingshuis voor dementerenden. Mensen lagen weken- of maandenlang ziek op bed, op het randje van de dood. In bepaalde periodes was dan altijd de eerste vraag als ze op het werk kwamen, hoe is het vannacht met mijnheer X gegaan of mevrouw Y is zeker overleden vannacht, jullie zullen het wel druk hebben gehad?
De families hielden waakdiensten, zo lang  als dat nodig was. En vader of (meestal) moeder, leefde maar voort. Liggend op bed, tot weinig in staat.
Soms mogen de ouders niet dood van één van hun kinderen. En dan gebeurd het dat het ‘dienstdoende’ familielid tijdens een wake, even naar het toilet gaat. Bij terugkomst op de kamer is vader of moeder overleden.
Hoe kan het?

Mijn moeder dementeerde, ook een vorm van loslaten in mijn opinie, uiteindelijk overleed ze zeker zo’n 5 jaar na opname.
Een half jaar later begon mijn vader steeds vaker te zeggen dat hij ook dood wilde. Nou dat werd een lijdensweg voor hem, want hij dacht wel voor euthanasie in aanmerking te komen, maar dat was onmogelijk. Ja, dan blijf je dus leven als je eet en drinkt.
Hij had het moeilijk, altijd gewerkt, eigenlijk nooit voor zichzelf gezorgd. Het werd voor hem en ons een moeilijke tijd, de sfeer was altijd beladen, donkere wolken aan de hemel en alles was teveel.
Hoe maak je dan iemands leven dragelijk? En hoe zorg je er dan voor dat hij het leven kon loslaten? Ik heb iemand gevonden met wie hij kon praten over het leven en zijn geloof, over zijn beslissingen in het verleden, zijn verlangens en andere zaken waar hij nog mee zat. En grappig genoeg was voor hem ook belangrijk: Hoe hoort het, hoe moet het, hoe mag het!
Het was een proces waarbij ik hem voorhield dat hij het leven los mocht laten, dat wij als kinderen ons leven op de rit hadden en hij aan zichzelf mocht denken. En plotseling was hij weg, dood, overleden.

Wat was er gebeurd, daar zullen wij nooit achter komen, maar uiteindelijk heeft hij het leven kunnen loslaten.

Next Post Previous Post

Your email address will not be published.