De kist of een opbaarplank.

De kist of een opbaarplank.

 

Van oudsher werden de overledenen al begraven in een kist, waarschijnlijk omdat iedereen dacht aan een wederopstanding. Denk aan de hunebedden, al is onbekend wie daarin lagen en hoe. In Egypte, al noemen we het daar werden de rijken begraven ineen sarcofaag van steen. In Afrika, Ghana, worden de mensen begraven in zeer persoonlijke kisten. Je hebt waarschijnlijk daar wel eens foto’s van gezien, een kist als een piano, een Cadillac of een koelkast.

 

Maar waar het mij om gaat is de nieuwe trend, namelijk opbaarplanken. Dat kan van een eenvoudige multiplexplaat met handvaten, er zijn ook milieuvriendelijke varianten van wilgentenen of pitriet.

Waar komt dit vandaan, in de wet is het vanaf 1991 toegestaan? Ik kan op internet daarover geen informatie vinden, ik stel me het volgende traject voor in deze ontwikkeling.

Vanaf eind vorige eeuw kwamen er diverse vernieuwingen. Lag dat aan de eerst golf van babyboomers, die wars waren van hoe het hoort en geld over hadden voor nieuwe zaken, geld voor een persoonlijke uitvaart?

Het begon waarschijnlijk met de wens een ander soort kist of een kist die je kon neerzetten waarbij de overledene zichtbaar was. Bij de traditionele kisten moest je moeite doen om erin te kunnen kijken. Toen kwam iemand op het idee om een lage kist te maken, met een hoge deksel. Daarna evolueerde dit verder tot een plank met een opstaande rand om te zorgen dat de overledene er veilig op ligt. En uiteindelijk een ontwerp dat helemaal terug gaat naar de oorsprong, de ultieme transparantie, toch veilig en daarmee een totale overgave naar eerbied van de overledene. Bovendien is een baar ligt van gewicht en is daardoor gemakkelijker te dragen.

De baar is ook eenvoudig  zelf te maken en met zeer milieuvriendelijk opties. Denk aan een takkenbaar van gesnoeide wilgentenen, of diverse vormen van riet, of van wilgentenen, vervlochten tot manden of schelpen.

 

En de lijkwade of het doodshemd die daar in combinatie mee gebruikt wordt?

In de wet op de lijkbezorging, staat dat de overledene onherkenbaar moet zijn, waarbij wel de contouren zichtbaar mogen zijn. Dit is ter bescherming van de professionele medewerkers die betrokken zijn tijdens de uitvaart.

Bij de lijkwade kun je een mooi afscheid inbouwen met het dichtvouwen van de wade. Daarbij begin je met de voeten te bedekken, daarna sla je de doek over de benen en ga je langzamerhand omhoog met de bedekking. Je kunt het bovenlichaam in twee of drie keer helemaal bedekken en daarna kan het hoofd weer worden vrijgemaakt, waardoor een soort van capuchon ontstaat. Ook kun je het toedekken van het bovenlichaam over een paar dagen uitsmeren en daarna pas het gezicht. Dat laatste kun je dan ook doen tijdens de afscheidsdienst.

Op internet zijn verschillende mogelijkheden te vinden.

De wade wordt gemaakt van bijvoorbeeld hennep, linnen, katoen of vilt. Maar het kan ook veel eenvoudiger, je kunt dan denken aan het favoriete (milieuvriendelijke) dekbed van de overledene.

De opbaarplank en de lijkwade zijn uitermate geschikt voor uitvaarten op natuurbegraafplaatsen. Soms zijn er wel beperkingen bij crematoria, vraag ernaar bij de uitvaartverzorger.

 

Bij zoeken op internet naar de oorsprong van de opbaarplank, kwam ik ook een site met historische gedichten tegen, waarmee ik elke blog wil afsluiten. Bij deze de eerste.

 

Rust zacht, rust zacht
geliefde dooden.
Uw geest is reeds in
’s  Vadershand.
Gij zijt verlost uit
aardsche nooden
En nu, nu in het
Vaderland.

Afkomstig van:

http://www.dodenakkers.nl/grafpoezie/als-bloemen-bij-het-graf/624-emmen.html

Next Post Previous Post

Your email address will not be published.