Gewoon jezelf zijn.

Gewoon jezelf zijn.

 

Gewoon jezelf zijn.

 

Ik ervaar in gesprekken dat de gesprekspartner meestal wel weet wat ze willen, maar vaak twijfelen of dat dan ook mogelijk is. Ze zoeken een soort van bevestiging voor wat ze willen. Ik begrijp dat dat deels komt van wat ze zien en horen op televisie. En anderzijds dat mensen in de nabije omgeving vaak hun ideeën ongenuanceerd ventileren.

Ook daarin kan ik u steunen, niet wat er moet, want er is hoegenaamd niets dat moet, daar heb ik al eerder over geschreven. Maar ik kan samen met u kijken wat de wensen zijn en in hoever of in welke vorm deze te realiseren zijn.

 

En zoals eerder geschreven vind ik dat het mooiste, aansluiten bij de familie, dat is het mooiste en dan er samen een bijzondere dag van maken. Tenslotte heb ik de ervaring, de creativiteit en dus vergelijkingsmateriaal om er iets bijzonders van te maken.

Zo vertelde ik ook mijn architect wat ik wilde voor de verbouwing. Daarna komt hij met een concept en gaan we samen om tafel zitten en komt er iets moois uit. En zelfs die versie kan worden bijgesteld! Zo ook nu in mijn werk voor u.

Heeft u al meegemaakt dat het graf te klein is omdat de grafdelver zich vergist heeft? De zanger die voor de volgende dag besteld is zegt een andere afspraak te hebben. De rouwauto staat in de file, er zijn te weinig broodjes klaargemaakt, de coca cola is op en meer van die soort onhandige situaties?

Onlangs heb ik nog meegemaakt dat een deel van de genodigden na de dienst rechtstreeks naar huis zijn gegaan en er nog maar de helft van de mensen aanwezig was bij de condoleance. Meteen de tussendeur laten dichtmaken, niet dat het daardoor gezelliger of draagbaarder was, maar de grote leegte was even opgelost.

Of dat de muziekinstallatie het niet deed in het crematorium? Toen heb ik maar het programma aangepast, de afscheidsspeeches naar voren gehaald en gelukkig nog wel een afsluitend muziekstuk tijdens het verlaten van de aula kunnen laten horen.

Of de sluitschroeven die ergens waren weggelegd door de medewerkers van het crematorium en niet meer werden gevonden om de kist tijdens de dienst gezamenlijk te sluiten.

 

Maar ook heb ik al meegemaakt dat de as door het personeel is verstrooid, omdat ik had aangegeven dat dat op een bepaalde plaats zou gebeuren. Het was natuurlijk wel de bedoeling dat dit door de familie zou gebeuren, niet door onbekenden!

Gelukkig niet! En voor ons gelukkig ook geen dagelijkse kost, het komt wel voor en dan moeten wij even alles op alles zetten om het goed te laten verlopen. En als de familie mij dan de dag erop hartelijk bedankt voor de goed verlopen dienst, lach ik zachtjes in mijzelf en neem deze woorden graag in ontvangst.

Gewoon jezelf zijn en acteren op je intrinsieke motivatie. Iedereen heeft wel een mening, meestal gebaseerd op persoonlijke onzekerheden of angsten.

 

Zoals vorige keer, zoek ik iedere keer een gedicht dat in woorden of sfeer bij deze blog past.

NU SCHEIDT HELAAS DE DROEVE DOOD
MIJ VAN MIJN DIERBREN ECHTGENOOT
DRIE KINDREN DIE DE HEER ONS GAF
STAAN NU OOK VADERLOOS BIJ ‘T GRAF
O HEER WAT ZIJN DAT HARDE SLAGEN
‘T GEMIS VAN ZULK EEN TEEDER PAND
DOCH ‘K ZWIJG WANT ‘T WAS UW WELBEHAGEN
‘K ERKEN DAARIN UW VADERHAND

Met name de laatste regels van het grafdicht laten zien hoe Sara Kempinga in 1886 het overlijden van haar echtgenoot heeft ervaren. Het doet sterk denken aan de woorden van Job in het gelijknamige bijbelboek: “De Heer heeft gegeven, de Heer heeft genomen, de naam van de Heer zij geprezen”. Job 1: 21b

Next Post Previous Post

Your email address will not be published.