Mijn eerste les.

Mijn eerste les.

Deze blog begint voordat ik mijn eigen bedrijf heb, ver voor die tijd, in november 2013.

Ik werk nog voor een baas in de IT een groot bedrijf, met wereldwijd medewerkers in 55 landen. Mijn huis is aan een ingrijpende renovatie toe. Het is nu een zaterdag en ik sta een muur te slopen met een kango, waar straks een kozijn moet komen.
Door de herrie en mijn gehoordempers, hoor ik mijn telefoon niet overgaan. Mijn vader woont in een woonzorgcentrum, op een open afdeling. Mijn moeder is ruim 2 ½ jaar eerder overleden. Even pauze en mij telefoon controleren, ik ben eerste contactpersoon voor de verpleging. Ik zie 18 gemiste oproepen en dan weet ik het al. Mijn zus en broer staan ertussen, maar ook het verpleeghuis.

Alles neerleggen, eerst even water drinken om het stof door te spoelen en dan meteen bellen. Tja, en toen bleek dat mijn vader al drie kwartier eerder was overleden. Voor ons was het allemaal goed, wel lullig dat hij in zijn uppie langzaam is ingeslapen, maar dat is dan een feit. Gelukkig is de uitvaartondernemer, een eenpitter zoals ik nu, is al op de hoogte en onderweg. Ik ga me eerst douchen en aankleden en dan op weg, het is hier vlakbij.
Deze man, Pieter, heeft ook de uitvaart van mijn moeder geregeld en toen waren we feitelijk allemaal nog blue. Nu heb ik meer rust en kan ik ook kijken hoe Pieter het allemaal aanpakt. Hier wordt de kiem gelegd om ruim een jaar later mijn eigen uitvaartbedrijf te beginnen. Pieter kende mijn ouders ook van vroeger en sloot mooi bij ons aan qua informaliteit. Pieter deed alles voor ons, aangifte, laatste verzorging en opbaring op zijn kamertje, afspraak bij het crematorium, echt alles, ook de bloemen bestelde hij.

Het crematorium was al minder vol dan bij de uitvaart van mijn moeder, maar gelukkig weet hij dat niet. De crematie moet net beginnen en dan komt er nog een man naar mij toe, of hij een woordje mag zeggen. Ze kenden elkaar uit militaire dienst, ook een vrijwilliger die heeft bijgetekend, ooit. Ik geef aan Pieter door, dat de heer Verhoeven ook nog wat wil zeggen! Fout, helemaal fout, zowel van mij als van Pieter, we kennen de man niet! Hij blijkt een eindeloze stroom verhalen te hebben over mijn vader en vooral zichzelf in Indië.
Er was geen mogelijkheid om Pieter te vragen om deze man te onderbreken, zijn gsm stond uit, zo doen toegewijde uitvaartverzorgers dat. Gelukkig ergerde mijn zwager zich ook in het  midden van de zaal en hij gaf een signaal aan Pieter om de man te stoppen, dat werkte. Nu als uitvaart verzorger, vraag ik eerst of de familie hem kent en aan de persoon zelf hoe lang hij gaat spreken en of het op papier staat. Het was niet gênant, maar ook niet fijn.

Mijn eerste les in het verzorgen van uitvaarten en ik was nog niet eens begonnen!

Next Post Previous Post

Your email address will not be published.